Summer blockbusters Season

ในที่สุด...การรอคอยอันเนิ่นนานกว่า 3 ปีก็สิ้นสุดลง (เริ่มพล่าม)  วันนี้ (29 พฤษภาคม) ผมได้ไปดู The Chronicles of Narnia: Prince Caspian มาครับ !!

แบบว่าก่อนเข้าโรงนี่ตื่นเต้นสุดๆ  อันที่จริงจองตั๋วไว้ก่อนแล้วตั้งแต่วันที่ 28 ได้รอบ 2 ทุ่ม 25 ที่เดอะมอลล์ บางกะปิ วันจริงไปถึงประมาณ 5 โมง ไปดูกันหมดทั้งแม่ พี่ และน้อง แล้วเวลา 4 ชั่วโมงที่เหลือก็รอต่อไป  จนกระทั่งได้ฤกษ์เข้าโรงนั่นแหละ  วิ่งกระฉูดไปคนแรก

ตอนแรกนึกว่าจะช็อกคาโรง  แต่ไม่แฮะ 555  

เอาล่ะ...นี่เป็นบทวิจารณ์ของผมครับ  ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า ผมเป็นแฟนพันธ์แท้ตายยากของหนังสือและหนังชุดนี้   แต่ผมก็หาทั้งข้อดีและข้อเสียของหนังเหมือนกัน....

Spoilers Warning!!!

The Story -

...ตัวหนังเปิดด้วยการปรากฏของดาวทาวาร์กับอะลัมบิล  สัญญาณบ่งบอกลางดีของนาร์เนีย  จากนั้นก็พระโอรสของมิราซประสูติล่ะ...

เครดิตเริ่มต้นด้วยการไล่ล่าของทหารเทลมารีนกับแคสเปี้ยน ซึ่งดูไม่ขัดกับเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่  สักพักจากนั้นก็เกิดอะไรน่าตื่นเต้นนิดหน่อยแล้วเราก็ได้พบกับสี่พี่น้อง  ซึ่งเราจะได้เห็นพัฒนาการภายนอกของทั้งสี่อย่างชัดเจน ฮาๆ  โดยเฉพาะน้องหนูลูซี่ (Georgie Henley) ที่เสียงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ...

ฉากอาถรรพณ์เรียกตัวทั้งสี่ดูรวดเร็วไปนิดหน่อย  ผมคิดไว้อีกแบบนึง  แต่หนังเป็นอีกแบบนึง  ถ้าเทียบกับครั้งแรกที่ลูซี่พบนาร์เนียในตู้เสื้อผ้าแล้ว  มันให้ความรู้สึก "พิศวง" (Wonderous) มากกว่า  ทำให้คนดูบางคนตามไม่ทัน  แล้วกระพริบตาอีกที  สี่ตัวละครหลักก็โผล่ไปไหนแล้วไม่รู้

ช่วงแรกๆของหนังดูค่อยเป็นค่อยไปอย่างมีเหตุผลของมันเอง  อย่างเช่นฉากพบปราสาทแคร์ พาราเวล ที่ทั้งสี่รู้สึกได้ด้วยเซนส์ว่ามันต้องใช่!! - -" และตัวหมากรุกทองคำที่เคยเล่นกับไว้ก่อนจะกลับบ้านในภาคแรก  และการค้นพบห้องเก็บสมบัติก็ทำได้ดีและมีฟิลอารมณ์ดราม่าแทรก...

ในตอนกลางเรื่องเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น  และดูจะเร้าใจกว่ามากเมื่อเทียบกับหนังสือซึ่งประมาณ 50 หน้ามีแต่การเดินและคุยเดินและคุย   สำหรับผม...ผมว่าฉากพูดคุยระหว่างซูซานกับลูซี่ข้างกองไฟมีฟิลดราม่าลงตัวดีมาก (Touching moment) เราจะได้เห็นวิธีที่ซูซานพยายามทำตัวให้เคยชินกับอังกฤษ และบางที...พยายามลืมนาร์เนีย  แต่ตอนที่พูดว่า  “ทำไมเธอคิดว่าพี่ไม่เห็นอัสลาน”  เหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่า...ฉันเชื่อเธออยู่ลึกๆ

ฉาก Night Raid ตอนกลางเรื่องเป็นฉากเพิ่มเข้าไปในหนัง (Addition) ที่ดีกว่าฉากข้ามน้ำตกในภาคแรกมาก  เพราะแสดงให้เห็นถึงความบกพร่องของปีเตอร์และบางทีก็แคสเปี้ยนเอง...สุดท้ายลงเอยตามที่ลูซี่คิดไว้...เป็นฉากที่บีบอารมณ์พอสมควรและคะแนนความสงสารชาวนาร์เนียพุ่งแรงติดชาร์ท...อ้อ...คุณจะได้เห็น ความเสียสละอย่างยิ่งใหญ่จากฉากนี้ด้วย

- The River God ก็โผล่มาตามเสียงคำรามของอัสลาน  ซึ่งชอบฉากนี้มากๆ  เป็นการฟอร์มตัวที่เพอร์เฟกต์!

- ฉากสถาปนาแคสเปี้ยและฉากอำลาทำได้ซึ้งดี  แต่ยังไม่เศร้า  (ความเห็นส่วนตัว ซึ่งอันที่จริงมันอินกับตอนนี้จนไม่อยากพูดว่าเศร้า!!!  รับไม่ได้ที่ปีเตอร์กับซูจะไม่กลับมา)

The Spirit of the books

ประกอบด้วย Myth and facts  - Faith - Return (ดังที่ Glumpuddle จาก narniaweb กล่าวไว้)  หนังยังรักษาจิตวิญญาณของหนังสือได้ครบถ้วน

เทพนิยายกลายเป็นจริง - การเดินทางผ่านตู้เสื้อผ้าจนถึงอาถรรพ์ทำงานกับสี่พี่น้องทำให้การผจญภัยเริ่มขึ้น ในอีกโลกหนึ่งซึ่งแตกต่างจากโลกของเราโดยสิ้นเชิง  แต่หลังจากทั้งสี่ค้นพบ "บ้าน" ของตัวเอง  โลกนั้นไม่ใช่เทพนิยายอีกต่อไป  แต่เป็นสถานที่ "จริง" สำหรับพวกเขา

ความศรัทธา - ทุกคนมีศรัทธาในรูปแบบของตัวเอง เริ่มจากลูซี่ที่มีศรัทธาแข็งกล้าต่ออัสลาน ขณะที่เอ็ดมันด์ได้รับบทเรียนจากภาคแรกแล้วพบว่าน้องสาวเป็นผู้ที่ถูกเสมอ  ด้านพี่ชายปีเตอร์ในฐานะไฮคิงมีภาระอันยิ่งใหญ่แบกอยู่บนหัว และบางครั้งการตัดสินใจผิดๆนำไปสู่ความบกพร่องในเรื่องต่างๆ  และซูซานที่พยายามจะทำตัวให้ชินกับการอยู่ในอังกฤษดังเดิมให้มากที่สุด แต่ลึกลงไปแล้วเธอยังศรัทธาเสมอ  เพียงแต่มีกำแพงบดบังอยู่เท่านั้น 

การหวนคืน - สี่พี่น้องจะกลับมาหรือไม่...อัสลานจะกลับมาหรือไม่...การหวนคืนเป็นเรื่องราวในภาคสอง  ต่อเนื่องจากความศรัทธา  ชาวนาร์เนียยังเชื่อว่าอัสลานจะกลับมาหรือเปล่า?? ...พวกเขาเคยเห็นไหม?? ...แต่ยามใดก็ตามที่นาร์เนียตกอยู่ในภัยพิบัติ  อัสลานจะกลับมาช่วยไม่ว่ากรณีใดๆ ท้ายสุดราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ก็หวนคืนและช่วยทำให้ความหวังสุดท้าย "หวนคืน" เช่นกัน

The Score

- เยี่ยมครับ Harry Gregson-Williams สร้างสรรค์ดนตรีประกอบที่เร้าใจอีกแล้ว  ชอบมากครับ  การนำธีมเก่าๆจากภาคแรกมาทำให้โทนเก่าๆกลับมาเช่นกัน  โดยส่วนตัวชอบธีมของ Reepicheep มาก!!!  น่ารักสุดๆไปเลย  ชอบมากครับ

The Visual Effects

- เยี่ยมอีกเช่นกัน  ดีกว่าภาคแรก  แปลกใหม่กว่า และคุณจะไม่เคยเห็นอะไรในหนังแฟนตาซีเรื่องอื่นๆ  แต่ที่ขัดใจคือ เจ้าหนู reep  ปากเล็กนิดเดียวแต่เสียงใหญ่ซะ  แต่ความน่ารักและความกล้าหาญโกยเรทติ้งรวด  ผ่านจ้า...ไอ้ข้อเสียลืมไปเลย

The Cinematrography

งดงามมาก!!  มีสิทธิ์ไปลุ้นออสการ์ปลายปีด้วย  New Zealand สวยจริงๆ 

The Performences

ขอเริ่มที่ Ben Barnes ครับ น้องใหม่ที่ไม่เด็กแต่เล่นแอ๊บเด็กกว่าลูซี่ซะอีก

อินโนเซนส์บ็องแบ็วซะนึกว่าอายุ 15 ...ผมขอชมตรงนี้ เพราะเจ้าชายแคสเปี้ยนควรจะมีลักษณะไร้เดียงสา  โดนเขาหลอกง่ายประมาณนั้น  Ben ทำได้ดีในส่วนนี้  แต่มีบางฉากที่ยังแสดงไม่ได้ฟิลเต็มที่ เลยขัดใจเล็กน้อย  อย่างตอนหัวฟาดต้นไม้  เหมือนจะเจ็บแค่หน้าผาก ไม่จี๊ดถึงสมอง  สติงสตังกลับคืนมาเร็วมาก  ตรงนี้ครับ 

Georgie Henley - โตเป็นเด็กสาวน่ารักแล้วสำหรับรายนี้  ฝีมือการแสดงพัฒนาไปเยอะแบบที่น่าจับตามองไม่แพ้นักแสดงฮอลลีวู้ดรุ่นเดียวกัน 

คาแรกเตอร์ลูซี่คือมีจิตใจแน่วแน่ และกล้าหาญ  เราจะได้เห็นจุดยืนของเธอที่ไม่เหมือนพวกพี่ๆ และนั่นทำให้เธอมีความคิดมากกว่าคนอื่น การตัดสินใจที่ดีกว่าคนอื่น และการมองการณ์ไกลของเด็กตัวเล็กๆ  แม้คนอื่นจะไม่เชื่อเธอ แต่เธอก็ยืนหยัดกับพวกพี่ๆเสมอ  ผมชอบฉากที่ลูซี่ปลอบใจปีเตอร์หลังจากจะสู้กับนางแม่มดแฮกและมนุษย์หมาป่า  น้องคนนี้ไม่เคยมีอคติกับพี่เลย

Skandar Keynes - สแกนดาร์ขโมยซีนแทบทั้งเรื่อง  กร๊าก....!!!  พูดจริงนะเนี่ย  เอ็ดมันด์โดนใจมากภาคนี้...เวลาที่ Skandie พูดประโยคอะไรก็ตามออกมา  คุณรู้สึกได้เลยว่า มันออกมาจากหัวจริงๆ  ไม่ใช่จำบทมาพูด....ส่วนนั้นแหละครับที่ทำให้เอ็ดมันด์มีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง และทุกๆฉากที่ออกก็เด็ดตลอด

เสียดายที่มี Screen time ในหนังน้อยที่สุดในบรรดา 5 คน   หวังว่าภาคสามจะปั๊มบทเอ็ดมันด์ให้เด่นมากกว่านี้

William Moseley - ผมมองว่า William มีจุดอ่อนเยอะกว่าคนอื่นเสมอในภาคแรก แต่ภาคสองกลายเป็นว่าเจ้าตัวพิสูจน์ตัวเองให้คนดูเห็นว่า "ผมก็แน่เหมือนกัน"  William แสดงได้โดดเด่นในภาคนี้ครับ  โดยเฉพาะฉาก Night Raid หลังจากที่ชาวนาร์เนียติดกับรอความตายอยู่ในปราสาทมิราซ  อารมณ์ทางสีหน้าของปีเตอร์คืออะไรที่เกินบรรยาย 

เป็นอีกคนที่อนาคตไกล...

Anna Popplewell - ทิ้งท้ายด้วยสาววัย 19 คนนี้  เพราะข้าพเจ้าแอบชอบมาตั้งแต่ภาคแรก 555  (เริ่มชอบเพราะอะไร  เพราะฝีมือครับ) ในภาคนี้ Anna พัฒนาตัวเองไปอีกคนเช่นกัน  และทำได้ดีมาก  เผลอๆจะดีกว่าคนอื่นๆด้วยซ้ำ  เพราะในมุม Cinematrically แล้ว  Anna แสดงได้น่าเชื่อถือและเป็นธรรมชาติมากๆ  ในส่วนของคาแรกเตอร์ก็ทำได้ดี  ฉากที่ผมชอบคือฉากนั่งคุยกับลูซี่รอบกองไฟ  ซูถามว่า "เธอคิดว่าทำไมพี่ไม่เห็นอัสลาน"  และบอกว่า "พี่ใช้เวลาปรับตัวให้คุ้นเคยกับการอยู่ที่อังกฤษมานานแล้ว"  เป็นซีนที่มีอารมณ์ดราม่าแทรกได้เฉียบมากๆ  และคุณรู้สึกได้เลยว่าความศรัทธาของซูซานอยู่บนขอบกำแพงในใจ คือครึ่งต่อครึ่ง  จะเชื่อดีหรือไม่เชื่อดี ...

ในฉากสงครามก็มีคิวบู๊และได้แสดงความเป็นราชินีอย่างเต็มที่  เด็ดเดี่ยวมั่นคงและไม่หวั่น  ถึงแม้จะขัดกับคาแรกเตอร์ในเรื่องความอ่อนโยน  แต่ในสถานการณ์แบบนี้  เธอทำเพื่อนส่วนรวมอย่างแท้จริง 

ตามลำดับแล้ว ผมปลื้ม...

Skandar

Anna

William/Georgie 

ไม่ใช่ว่าสองคนหลังไม่ดี  แต่ทั้งสี่คนเยี่ยมพอๆกัน เพียงแต่บางฉากยังดูไม่นุ่มนวล...อธิบายยังไงดี ยกตัวอย่างเช่นบทพูด...Skandar กับ Anna ลื่นไหลกับสคริปต์และกล้องมากๆ

Peter Dinalge ในบทคนแคระทรัมพ์คินก็เฉียบมากครับ  โดนทุกฉากเลย  นักแสดงตัวจริงของเรื่อง

Sergio ในบทมิราซก็สวมจิตวิญญาณตัวร้ายในหนังสือได้อย่างยอดเยี่ยม น่าเชื่อถือครับ  ร้ายสมใจ  ทำให้หนังมีโทน "ดุเดือด" ขึ้นเยอะ

 ปิดท้ายด้วยภาพโฟโต้ชูทของ Anna Popplewell สองภาพ  ตอนที่ผมเห็น กรามค้างเล็กน้อย...  แต่ภาพสวยดีครับ

edit @ 30 May 2008 21:18:04 by \Teddy Hamilton/

edit @ 30 May 2008 21:19:12 by \Teddy Hamilton/

edit @ 30 May 2008 22:05:38 by \Teddy Hamilton/

edit @ 1 Jun 2008 18:22:36 by \Teddy Hamilton/

edit @ 1 Jun 2008 20:23:36 by \Teddy Hamilton/